Pandemia e varfërisë do të tejkalojë koronavirusin e gjatë nëse..

Pandemia e varfërisë do të tejkalojë koronavirusin e gjatë nëse..

Ndërkohë që globi po përballet me efektet negative të koronavirusit, ndikimi i tij ndaj njerëzve të varfër dhe komuniteteve të margjinalizuara është i

Elbasan: Aktivistët e LRER-së së dhe familjarë të komunitetit Rom dhe Egjiptian bashkohen në aktin humanitar për familjet e prekura nga tërmeti
“Një popull jo gjithmonë mund ta vrasësh me armë ose me pushtim, pasi mund ta vrasësh edhe me ushqim”.
“Me aftësi të kufizuar, por jo i paaftë për të punuar”

Ndërkohë që globi po përballet me efektet negative të koronavirusit, ndikimi i tij ndaj njerëzve të varfër dhe komuniteteve të margjinalizuara është i pashmangshëm.

Qindra miliona njerëz gjenden në varfëri dhe papunësi, me mbështetje të mjerueshme në shumicën e vendeve, sëbashku me një zgjerim të madh në aspektin e urisë, mungesës së vendbanimeve dhe punëve të rrezikshme.

Por a erdhi papritur kjo varfëri ?

Akademiku australian Philip Alston paralajmëron se shtetet dhe organizatat globale janë “plotësisht jashtë udhës” për të përmbushur qëllimin e zhdukjes së varfërisë ekstreme deri në vitin 2030, më shumë njerëz në vend të kësaj, katë ngjarë të bëhen më të varfër nga tronditjet e reja, përfshirë koronavirusin dhe sfidat ekzistuese si kriza klimatike.

Në një intervistë për The Guardian, Alston u shpreh se ishte skeptik në lidhje me rolin e sektorit privat në uljen e varfërisë. “Edhe para Covid-19, ne shkatërruam një dekadë në luftën kundër varfërisë, me triumfalizmin e gabuar të bllokuar vetë reformat që mund të kishin parandaluar ndikimet më të këqija të pandemisë.”

Në raportin e tij përfundimtar si raportues special i KB për varfërinë ekstreme dhe të drejtat e njeriut, pothuajse të gjitha këto llogari mbështeten në një masë – 1.90 dollarë të Bankës Botërore (1.50 £) në ditë, linja e varfërisë ndërkombëtare, e cila është keqkuptuar gjerësisht, duke dhënë një pamje positive jo të vërtetë. Nëna të linjë, numri i njerëzvenë “varfëri ekstreme” ranga 1.9 miliardënë 1990 në 736 milionnë 2015.

Por rënia  dramatike është e mundur vetëm me një pikë referimi shumë të paqartë, e cila synon të sigurojë një jetesë të mjerueshme.

Provat më të mira tregojnë se nuk mbulojnë as koston e ushqimit apo strehimit në shumë vende. Dhe kjo shton varfërinë midis grave dhe atyre që shpesh përjashtohen nga sondazhet zyrtare, siç janë punëtorët, emigrantë dhe refugjatët. Pjesa më e madhe e rënies së parashikuar është përshkak të rritjes së të ardhurave në një vend të vetëm, Kinë.

Rreth gjysma e botës, 3.4 miliardë njerëz, jeton me më pak se 5,50 dollarë në ditë, dhe ky numër mezi ka rënë që nga viti 1990. Edhe vendet me të ardhura të larta me burime të bollshme nuk kanë arritur të ulin seriozisht normat e varfërisë.

Korona virusi thjesht ka hequr kapakun nga pandemia e para-ekzistencës së varfërisë. Covid-19 arriti në një botë ku varfëria, pabarazia ekstreme dhe mosrespektimi i jetës njerëzore po lulëzojnë dhe në të cilën politikat juridike dhe ekonomike janë krijuar për të krijuar dhe mbajtur pasuri për varfërinë e fuqishme, por jo për t’i dhënë fund asaj. Kjo është zgjedhja politike që është bërë.

Kompanitë dhe investitorët ndërkombëtarë tërheqin fitimet  e  garantuara nga arkat publike, ndërsa komunitetet e varfëra janë lënë pas dore dhe të pamerituara. ”

“Covid-19 parashikohet të shtyjë qindra miliona në papunësi dhe varfëri, ndërsa rrit numrin në rrezik të urisë akute për më shumë se 250 milion.Por rekordi i keq i komunitetit ndërkombëtar për trajtimin e varfërisë, pabarazisë dhe mosrespektimit të jetës njerëzore i paraprinë kësaj pandemie, “tha Alston.

Derisa qeveritë të marrin seriozisht të drejtën e njeriut për një standard të përshtatshëm jetese, pandemia e varfërisë do të tejkalojë koronavirusin.Kjo kërkon që ata të ndalen dhe të fshihen pas vijës së mjerueshme të jetesës së Bankës Botërore dhe të braktisin idenë për fundin e afërt të varfërisë. Transformimi i thellë social dhe ekonomik është i domosdoshëm, për të shmangur një katastrofë klimatike, të sigurojë mbrojtje shoqërore universale, të arrihet rishpërndarja përmes drejtësisë tatimore dhe në fund të fundit të merret rruga e duhur për t’i dhënë fund varfërisë.

 

  • Philip Alston është John Norton Pomeroy profesor i drejtësisë në Shkollën Juridike të Universitetit të Nju Jorkut dhe bashkëkryetar i Qendrës për të Drejtat e Njeriut dhe Drejtësi Globale. Ai është raportuesi special i KB për varfërinë ekstreme dhe të drejtat e njeriut nga 2014-2020

         Burimi The Guardian

COMMENTS

WORDPRESS: 0